நீ இன்னும், பாமரனே...

You want see big size ? Just click one time Photo Inside.

பாமரப்பயல்களுக்கு, பார்த்தாயா ? சம்பளத்தின் நிலைபாட்டை இந்தக்கோடிகள் எங்கிருந்து போகிறது தெரியுமா ? தெருக்கோடியில் நிற்க்கும் நம்மைப்போல் உள்ளவர்களிடமிருந்துதான்.... நம்மிடம் ஏது ? இவ்வளவு பணம் எனக்கூட நீ கேட்பாய், ஏனெனில் நீ இன்னும் பாமரனே..  சிறுதுளி பெருவெள்ளம் என்பதின் பொருள் உனக்கு தெரியுமா ? தெரியாது, ஏனெனில் நீ இன்னும் பாமரனே.... தமிழ்நாட்டின் தற்காலமக்கள் தொகை 7 கோடி தலைக்கு ஒருதினம் ஒருரூபாய் போதுமடா பாமரா... ஒருநடிகர் ஒரு திரைப்படத்தில் நடித்து முடிக்க ஒரு மாதகாலம் தாராளம் மிகுதிக்குத்தான் டூப் மாஸ்டர்கள் இருக்கிறார்களே... ஆபத்தான காட்சிகளில் நடிக்க அன்றாட அத்தக்கூலிக்கு, (முக்கியவிசயம், பெரும்பாலும் தமிழர்கள்) பாமரா இந்தப்பணத்தை நீ என்று சம்பாரிக்கமுடியும் ? எப்படி சம்பாரிக்க முடியும் ? முடியாது காரணம் நீ உனக்காக வாழவில்லை இவர்களை போன்றவர்களுக்காக வாழ்கிறாய், இவர்களுக்காகவே சாகிறாய், ஏனெனில் நீ இன்னும் பாமரனே.... இதனால்தான் பெண்களும் துணிவே துணையென, துணிந்து விட்டார்கள் துணிகளை களைந்து உன்மனதில் நிலைகொள்ள, காரணம் நீ சிலை வடிக்கிறாய், வருங்கால தலைவியே என்கிறாய், ஏனெனில் நீ இன்னும் பாமரனே.... அற்புதமான மனிதப்பிறவி எடுத்து பூமிக்கு வந்திருக்கிறாய், உன்னைப்படைத்த இறைவனுக்கு சேவை செய்து வாழவேண்டாம், உன்னைப்பெற்ற தாய்-தந்தையர்க்காக வாழவேண்டாம், உனது தாய்நாட்டுக்காக வாழவேண்டாம், உனது ஊரின் புகழுக்காக வாழவேண்டாம், உனது வீட்டிக்காக வாழவேண்டாம், உனக்காகவாவது சுயநலவாதியாக வாழலாமே ! புரிகிறதா, பாமரா ? ஒருவேளை புரியவில்லையெனில் நீ இன்னும் பாமரனே...

 

 CHIVAS REGAL சிவசம்போ-

தந்தை பெரியார், Dr. M.S. உதயமூர்த்தி இவங்களெல்லாம் சொல்லி கேட்காத நாங்க, நீ சொல்லி கேட்ருவோமாக்கும், தலைவன் படம் ரிலீஸானா குவாட்டர் கிடைக்குமே நீ கொடுப்பியா ? கொடுக்கமாட்டே, ஏன்னா, நீ ஒரு கஞ்சனே....



Killergee in AMERICA



அன்பு நெஞ்சங்களே கடந்த சிலிர்க்க வைத்த, ஸ்ரீலங்கா. பதிவில் சொல்லி இருந்தேன் அமெரிக்கா அழைத்து போகிறேன் என்று அதைப் போலவே செய்து விட்டேன் சந்தோஷம்தானே.

AMERICA, LOS ANGELES SPECTER STREET - 11.30 pm நான் மட்டும், கழுத்தில் தொங்கிய CANON CAMERA வில்

(GERMANY போயிருந்தபோது வாங்கி வந்தது) 

வண்ண விளக்குகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட கட்டடங்களை, கடைகளை சுட்டுக் கொண்டே வந்தேன்...

(ஏற்கனவே பகலில் எடுத்து விட்டேன்) 

ச்சே.. எவ்வளவு அற்புதமாக இருக்கு, நம்ம தேவகோட்டையே தோற்றுப் போயிரும் போலயே.... ரசித்துக் கொண்டே நடந்தேன் இந்தசிலை நல்லாயிருக்கே நம்மளை PHOTO எடுக்க சொல்லலாம்னா ஒரு தமிழ் ஆளைக்கூட காணோமே, இவங்களை நம்பி CAMERA வை கொடுக்கவும் பயமா இருக்கு... கடைசிவரை என்னை எடுக்கவே இல்லை 

(அதனால்தான் எந்த PHOTO விலும் நான் இல்லை) 

நடந்து கொண்டே வரும்போது ஒருத்தி அருகில் வந்து 

(இவள் உடைதான் போட்டு இருக்கிறாளா) 

PLEASE WELCOME Sirrrrrrr… 

என்றாள், ஒரு மாதிரியாக... கையை பிடித்தவள் இழுத்துக் கொண்டே போனாள்.. பஞ்சு போன்ற கை என்மீது படவும் என்னால் ஒன்றுமே சொல்ல முடியவில்லை, சட்டென ஒரு கதவருகே போனவள் கையில் வைத்திருந்த MOBILE போன்ற REMOTE ஒன்றை அமுக்கவும் கதவு திறந்து கொண்டது, சட்டென என்னை உள்ளே தள்ளவும் கதவு மூடிக் கொண்டது அவள் வெளியே போய் விட்டாள், பார்த்தால் எதிரே வண்ணவிளக்கில் QUOINS PAR என்று எழுதியிருந்தது... மெதுவாக நடந்தேன்... மேற்கத்திய இசை வெளியே துளையிட்ட என்காதை உள்ளேயும் நுளைந்து துளைத்தது, செக்கச் சிவந்த இளம்குமரிகள்.

(ஹூம் என்ன சொல்ல, முடியலை) 

ஆடிக் கொண்டிருந்தார்கள், அதில் ஒருத்தி என்னருகே வந்து... 

Hi, Sir How are You Today ? 

கேட்டவள் சட்டென SORRY என்னால எழுத முடியலை..... ம்ம்.... ம்ஹூம் எழுதவும் முடியாது, அடுத்தவள் எனது மொட்டைத் தலையை தடவிக் கொண்டே

I LIKE YOU BLACK MAN 

என்றாள், அடுத்தடுத்து வந்தாள்கள்... வந்தவள்கள்... நான் என்னத்தே எழுத முடியலை, என்னைச்சுற்றி நான்கு பெண்கள், இல்லை.. இல்லை ரம்பா, ஊர்வசி, மேனகா, என்று சொல்வார்களே... என் வாழ்விலுமா இப்படி... ? 

மெய்மறந்து கண்ணை மூடி அப்படியே.............. நின்றவன், தப்பு இப்படியே நிற்பது தப்பு, சந்தோஷத்தில் இதயம் நின்றாலும் நின்று விடும் பிடித்துக் கொள்வோம், கையை இதயத்தின் அருகே கொண்டு போனதும் எங்கே ? எனது MONEY PURSE, அய்யோ.. யேன் CAMERA… CAMERA… CAMERA… வைகாணோம்...

அட்சீ, கஸ்மாலம் கம்னுகெட காலங்காத்தாலே கணாக்கண்டுகினு கேமராவெ காணோம், கேயார் வெசயாவே காணோமுன்னு உட்ஸ்ர எடுத்துக்கினுகீரே கம்னாட்டி, ஒரு ஜோலிக்கி போக, துப்பில்லே... எப்ப பாத்தாலும் வூட்ல தூங்கிகினு... இன்னொருதபா கணாகண்டுகினு பினாத்துனே மூஞ்சிலே சுடு தண்ணிய அட்சுருவேன் கயிதே, எந்ரிச்சி கபாலி கடையிலே சாயி வாங்கிகினு வா போ. 

மனைவி மயிலு, சத்தாய்கவும் சத்தமில்லாமல் எழுந்து தூக்குச் சட்டியை எடுத்துக் கொண்டு சேரிக்குள் இருக்கும், கபாலி டீ கடையை நோக்கி நடையை கட்டினேன்.

காணொளியைப்பற்றிய தங்களது கருத்தை எழுதுவீர்.

Video

(Please ask Audio Voice)



விருதுநகர், வில்லங்கம் விருமாண்டி.



ஏங்க, இந்த ரோடு எதுவரைக்கும் போறது ?

பாகிஸ்தான், பார்டர்வரை போகும்.

அய்யோ, நான் அத கேக்கலீங்க ?

அதைத்தான் கேட்டீங்க.

இல்லேங்க,

இல்லேன்னு நீ எப்படியா ? சொல்லமுடியும்,

நான், சொல்ல வர்றது என்னன்னா ?
நீ என்னய்யா, சொல்றது பாகிஸ்தான் போகாதுன்னு.
எனக்கு, பாகிஸ்தான் வேண்டாங்க,
நீ யாருயா  பாகிஸ்தான் வேண்டாம்னு சொல்ல ?
மொதல்ல, என்னை பேசவிடுங்க
நீ யாருயா என்னைப்பேச,

நான், ஒங்களைப்பேசலீங்க

நான்தானே இருக்கேன் இந்த எடத்துல,

என்னங்க இது, காலங்காத்தாலே வில்லங்கம் ?

ஏய்யா, என்னை பட்டப்பேரை சொல்லி வில்லங்கம் பண்னுறியா ?

அய்யோ உங்கபேரே, எனக்குத் தெரியாதுங்க

தெரியாம, எப்படியா கரைக்டா சொல்லுவே ?  
குத்துமதிப்பா சொன்னேன், ஒங்கபேருன்னு தெரியாது   
அப்படின்னா, என்னைக்குத்திருவியா ?  
நான், எப்ப சொன்னேன் ? 
ஏய்யா, இப்பத்தானே குத்துன்னு சொன்னே அதுக்குள்ளே பொய்சொல்றே ?  
இப்ப, என்னை என்னசெய்ய சொல்றீங்க ? 
சரி, நான் போகவேண்டிய பஸ்ஸூ வந்துருச்சு நீ போயிட்டு நாளைக்கு, இதே எடத்துக்கு வா பேசிக்கலாம்

நாசமாபோச்சு இவங்க, டைம்பாஸுக்கு நாமலா கெடைச்சோம் இந்த பஸ்ஸூவரலைனா ? நாம இந்த எடத்தவிட்டு பாஸாகமாட்டோம் போலயே காலக்கெரகமடி கருமாரி. 

 

 கொசு‘’று.

Video

வாழ்வின் விரக்திகூட ஒரு மனிதனை சாதிக்க வைத்து விடும் என்பற்க்கு இது ஓர் எடுத்துக்காட்டு. நானும்கூட விபரம் தெரி(ளி)ந்த நாள்முதல் விரக்தியோடுதான் வாழ்வைக் கடத்துகிறேன் ஒரு வேளை நானும்கூட நாளை எதையாவது சாதிப்பேனோ ?

Meet 2 Abu Dhabi Mall

நாங்கள் சந்தித்த அபுதாபி மால் 07.03.2015

ஜியின் மருமகன், கில்லர்ஜி, ஜியின் மகன், குமார்ஜி.

எங்களுக்கு பின்னால் நிற்க்கும் இரண்டு ரோபோட்கள் எந்திரன் திரைப்படத்தில் உபயோகப்படுத்தியவை.

முன்குறிப்பு – எப்ப, யார் சந்தித்தாலும் நண்பர் ‘’மனசு’’ சே.குமார் அவர்கள் பதிவு போட்டு விடுகிறார் சரி நாமலும் ஒரு தடவை இப்படி பதிவு போடுவோமே என்ற ‘’கன்னி’’ முயற்சி இது – கில்லர்ஜி.

கடந்த வாரம் எனக்கு மின்னஞ்சல் வந்தது அன்பின் ஜி குவைத் மன்னன் திரு. துரை செல்வராஜூ அவர்களிடமிருந்து... அவருடைய துணைவியாரும், மகனும் U.A.E அபுதாபியிலிருக்கும் மகளின் வீட்டிற்க்கு வந்திருப்பதாகவும், முடிந்தால் தாங்களும், ‘’மனசு’’ சே. குமார் அவர்களும் சந்திக்கவேண்டும் என்று. நண்பருக்காக இதைக்கூட செய்ய வேண்டாமா ? உடன் எனது தொ(ல்)லைபேசி இலக்கத்தை கொடுத்தேன் மறுநாள் ஜியின் மகன் என்னை தொடர்பு கொண்டு பேசினார் நலகுசலம் விசாரித்து ஜியின் மருமகனிடம் பேசினேன் அவர்கள் இருப்பது வானூர்தி தளத்தின் அருகில் கோதண்டசாமி நகர் என்பதை கேட்டறிந்தேன் அதனால் என்ன ? அவர்கள் U.A.E.யின் கன்னியாகுமரி என்று அழைக்கப்படும் ராஸ் அல் ஹைமாஹ்வில் இருந்தாலும் சென்று காண்பது நமது கடமை அல்லவா ?

(கன்னியாகுமரியா ? அப்படி யாரும் அழைத்தது இல்லையே) 

யாருயா ? இடையிலே இதுவரை இல்லைனா இனிமேல் சரித்திரம் சொல்லட்டுமே... இடையிலே பேசாமல் கம்முனு படிமே... இதனிடையில் கைப்பேசியில் அழைத்து வருகிறேன் என்றேன் நாங்கள் அலைனில் அலைந்து கொண்டிருக்கிறோம் அபுதாபி வந்து அழைக்கிறோம் என்றார்கள், கடந்த சனிக்கிழமை அபுதாபி சிட்டிக்கு வருகிறோம் என்றார்கள் மாலை 05.30 க்கு அபுதாபி மாலுக்கு வருவதாக சொன்னார்கள், நானும் மாலை 04.00 மணிக்கே நண்பர் ‘’மனசு’’ சே. குமார் அவர்களை அழைத்து தயாராக இருக்கச் சொன்னேன் நானும் பேலஸிலிருந்து நண்பர் குமாரின் இடத்துக்கு புறப்பட்டேன் (பேலஸா ?) அதாவது நான் தங்கி இருப்பது ராம்நகர் வீரமாகாளியம்மன் கோவில் தெருவில் இருக்கும் ஒரு ஷேக்கோட பேலஸ் அருகில் அவர்களுடையை காம்பவுண்ட் சுவரும், எனது வில்லாவின் சுவரும் சிறிய அளவில் ‘’டச்சிங்’’கில் இருப்பதால் பேலஸிலிருந்து புறப்பட்டேன் என்று சொல்வது, எனது வழக்கம் விளக்கம் போதுமா ? உங்களுக்கு விளக்கம் சொல்லியே நான் ஓய்ஞ்சுடுவேன் போலயே, இப்படி குறுக்கு கேள்வி கேட்டால் நான் எப்படி பதிவு எழுதுறது ? அப்புறம் நான் மறந்துட்டேனா ? என்னமோவுல... ஆங்….. மாலை 05.18 க்கு சே. குமார் அவர்கள் தங்கி இருக்கும் சிவரக்கோட்டையார் வீதிக்குப்போய் அவரையும் அழைத்துக் கொண்டு சரியாக 05.32க்கு மாலின் உள்ளே நுழைந்தோம் தொ(ல்)லைபேசியில் அழைத்தேன் On the Way என்றார்கள் அத்துடன் நானும் நண்பரும் கோ-அப் உள்ளே போய் குடிப்பதற்க்கு ஏதாவது வாங்குவோம் என பதநீர் இருக்குமா ? என்று பார்த்தால் இல்லை, சரி பருத்திப்பால் இருக்கா ? என்று கௌண்டரில் இருக்கும் பிலிப்பைனியிடம் கேட்டேன், அப் & டௌன் என்னை ஒரு மாதிரியாக பார்த்தாள், சரி நன்னாரி சர்பத் இருக்கா ? என்றேன் போடா நாதாரி என்றாள் இதென்ன  கூத்தா இருக்கு ? இவளுக்கு எவன் வேலை கொடுத்தான் ? என்று நினைத்து மேனேஜரிடம் கம்ப்ளைண்ட் கொடுப்போமென யாருடா இங்கே மேனேஜரு ? என்று கேட்டேன் நண்பர் சே. குமார்தான் விடுங்க அவயென்ன நமக்கு அயித்தெ மகளா ? வாங்க என சமாதானப்படுத்தி விட்டார். உடன் அருகில் இருந்த குளிப்பாட்டி SORRY குளிர்ப்பெட்டியில் ஒபாமாவின் தாய் மொழியான இங்கிலீஷுல எழுதியிருந்த ரெண்டு டின் எடுத்து படித்துப் பார்த்தேன் இங்கிலீஷ் படிச்சா எனக்கு முதுகுவலி வரும் அதனாலே படிக்கலை அப்படியே ஸ்லாவத்தா நடந்து குடித்துக் கொண்டே..... மாலின் வரவேற்பு ஹாலுக்கு வந்து எங்களுக்காகவே போட்டிருந்த இரண்டு சேரில் உட்கார்ந்து சுற்றி இருக்கும் கேமராக்கள் எங்களது பேச்சுகளை பதிவு செய்கிறதே என்பதை ஜாக்கெட் SORRY  சட்டை செய்யாமல் அவர்கள் வரும்வரை பொரணி பேசிக்கொண்டு இருப்போமே என்று....

அன்பின் ஜி திரு. துரை செல்வராஜூ அவர்கள் தொடங்கி, திரு. கரந்தையார், திரு. முனைவர் B. ஜம்புலிங்கம், ஐயா திரு. சீனா, திரு. திண்டுக்கல் தனபாலன், ஐயா திரு. GMB, வில்லங்க கோஷ்டிகள் திரு. துளசிதரன் & கீதா, ஐயா திரு. பழனி கந்தசாமி, பொய்யா... SORRY உண்மையானவர் திரு. சொக்கன் சுப்பிரமணியன், திரு. ரூபன், திரு. பகவான்ஜி, திரு. முத்து நிலவன், திரு. ஜோதிஜி திருப்பூர், திரு. ஊமைக்கனவுகள், திரு. சிபி செந்தில்குமார், திருமதி. தேனம்மை லக்ஷ்மணன், திரு. டி.என். முரளிதரன், திரு. வெங்கட் நாகராஜ், திரு. ஆவி, திரு. குடந்தை சரவணன், திரு. மணவையார், திரு. தி.தமிழ் இளங்கோ, திருமதி. குவைத் மஞ்சுபாஷிணி சம்பத்குமார் 

இவர்களைப்பற்றி பேசும்போது திடீரென எங்களது மனம் அடுத்து நூல் வெளியிடுவது குறித்து தாவியது நூல் வெளியிடுவது எப்படி ? (பிரிண்டிங் செய்து தான்) அது யாருயா ? இப்படியே போனது 06.43 க்கு எனது கைப்பேசி கதற நாங்கள் வந்து விட்டோம் முதல் தளத்தில் நிற்கிறோம் என்றார்கள் பிறகு பொறணியை நிறுத்தி விட்டு ஓடேணியில் (அதாங்க Escalator) ஏறி மேலே போனோம் நண்பரின், துணைவியார், மருமகன், மகள், மகன், பேத்தி நின்றிருந்தார்கள் நலகுசலம் விசாரித்து குடும்ப நிலவரங்கள், மகனின் வேலை தேடுதல், பயண அனுபவங்கள் குறித்து பேசினோம், நண்பரின் பேத்தி வர்ஷிதா என்னைப்பார்த்து சிரித்துக்கொண்டே இருந்தது மனசில் என்ன ? நினைத்ததோ... பிறகு சம்பிரதாயத்துக்காக புகைப்படம் எடுத்துக்கொண்டு விடை பெற்றோம் நண்பர் சே. குமாரின் இடம் வந்தவுடன் அவரிடம் விடை பெற்று வரும்போது நினைத்துக் கொண்டேன்.

இந்த வலையுலகம் நமக்கு எத்தனை நண்பர்களை உறவுகளாய் தந்திருக்கிறது இந்த உறவுகள்தானே ஆஸியில் இருக்கும் எமது நண்பர் திரு. சொக்கன் சுப்பிரமணியன் அவர்களை, நான் வேண்டாமென சொன்னாலும் ‘’ஆஸ்திரேலியா வாங்க கில்லர்ஜி’’ நான் விசிட் விசா அனுப்புகிறேன் என்று கெஞ்ச வைக்கிறது. இதற்க்கு காரணமான என் இனிய தமிழுக்கும், வலையுலகத்திற்கும் நன்றி சொல்லிக்கொண்டு வீரமாகாளியம்மன் கோவில் தெருவில் இருக்கும் எனது பேலஸை நோக்கி புறப்பட்டேன்.

தமிழ் வாழ   அந்தத் தமிழோடு நாமும் வாழ !

காவல்துறை உங்கள் நண்பன். (India)

குறிப்பு- இதை முதன்முதலாக படிப்பவர்கள் இதைக் கிளிக்கி

Police Your Friend படித்து விட்டு இதைப்படித்தால் விசயங்கள் சுலபமாக விளங்கும். Thanks by, Killergee

தேவகோட்டை, ஷேக் முஹம்மது ராஸித் அல்மஹ்தூம் ரோட்டில் காரில் போய்க்கொண்டிருந்தேன்... கோட்டையம்மன் கோவில் முக்கில் வளைந்தபோது ஒரு கான்ஸ்டபிள் காரை நிறுத்தச் சொல்லி கை காண்பித்தார், நிறுத்தவும் அருகில் வந்து....

வண்டியை ஓரமா நிறுத்திட்டு R.C புக்கையும், லைசென்ஸையும் எடுத்துட்டு வாங்க ஐயா கூப்புடுறாரு,

நான், காரை ரோட்டை விட்டு இறங்கி செடிகொடியோரமாய் நிறுத்தி ஆஃப் செய்து அவர் கேட்ட, சமாச்சாரங்களை எல்லாம் அள்ளிக்கொண்டு போனேன்...

வணக்கம் ஸார்...

ம்...ம்..

கான்ஸ்டபிள் எனது கையில் உள்ளதை பிடுங்காத குறையாக எடுத்து இன்ஸ்பெக்டரிடம் கொடுத்தார், அவர் ஒரு நோட்டம் விட்டு கேட்டார்.

பேரு கில்லர்ஜியா ? 

ஆமா ஸார்.

நீங்க என்ன ஆளுக ? 

......

கேட்டது காதில விழலே ? 

ஆச்சாரி ஸார்.

ம்ம்..... எங்கே வேலை செய்றீங்க ?

கடை வச்சுருக்கேன் ஸார்.

என்னகடை ?  

முட்டைக்கடை. 

முட்டைக்கடையா ? எங்கேயிருக்கு கடை.

மாந்தோப்பு வீதியில, அருணா தியேட்டர் பக்கம் ஸார்.

ஏய்யா, வண்டி ஓட்டிக்கிட்டே செல்போன் பேசுறியே ரூல்ஸ் தெரியாதா உனக்கு ?

நான் செல்போன் பேசல ஸார்.

யோவ், ஐயா சொல்லிக்கிட்டு இருக்காங்க... எதிர்த்தா பேசுறே.

ஐயோ, சத்தியமா நான் போன், பேசல ஸார்.

யோவ் கான்ஸ்டபிள், சரிவர மாட்டான் இவன் கார்ல செல்போனை எடுத்து வாய்யா...  

கான்ஸ்டபிள் வேகமாய் ஓடினார் திரும்பி வந்து சொன்னார்,

காருல, செல்போன் இல்லை ஸார். எங்கேடா வச்சுருக்கே எட்றா பாக்கெட்லருந்து...

ஸார் எங்கிட்டே செல்போன் இல்லே... ஸார்.

வரும்போது பேசினே, அதுக்குள்ளே எங்கேடா மறைச்சே ?    

எங்கிட்டே செல்போனே இல்லேஸார் பின்னே எப்படி ஸார் நான் பேச முடியும் ?

என்னது... செல்போன் கிடையாதா உங்கிட்டே ?  

ஆமா ஸார், நான் வீட்லயும் கடையிலயும் போன் இருகிறதால, செல்போன் வாங்கலை ஸார்.

யோவ் கான்ஸ்டபிள், இவணை கூட்டிட்டு போய்யா அங்கிட்டு.

(எனது சமாச்சாரங்களை எல்லாம் தூக்கி கான்ஸ்டபிளிடம் வீசினார்) கான்ஸ்டபிள், என்னைத் தள்ளிக் கொண்டு வந்தார் மெதுவாக சொன்னார்

யோவ் மீசை மட்டும் பெரிசா வச்சுருக்கே விபரம் இல்லையேயா, ஐயா உன்மேல பயங்கர கோபமா இருக்கார், எதையாவது கவனிச்சுட்டுப்போ, நான் சமாளிச்சுக்கிறேன்.

ஸார்... இப்பத்தான் 3 ½ லிட்டர் பெட்ரோல் போட்டேன் மிச்சம் 12 ரூபாதான் இருக்கு.

யோவ், சரியான சாவுகிராக்கி பிச்சைக்காரத்தனமா இருக்கியேயா, வண்டிய எடுத்துட்டு ஓடுயா...

(கையிலுள்ளதை பிடுங்கி விட்டு, கையிலுள்ளதை காருக்குள் வீசினார்) உடனே வண்டியை எடுத்துக்கொண்டு கிளம்பினேன் செல்போனை வீட்ல, மறந்துட்டு வந்தது எவ்வளவு நல்லதாப் போச்சு.. வீட்டருகில் இருக்கும் மரத்தடி பிள்ளையாருக்கு மனதுக்குள் நன்றி சொன்னேன். 

CHIVAS REGAL சிவசம்போ-

ஹூம், ஏமாத்துறவனை ஏமாத்துனாத்தான், இந்தியாவுல வாழமுடியும்.  

காணொளி